geopend schrift op bank

schrijven

Je neemt je pen ter hand en voert hem over de witte bladzijde. Hij raakt het papier, glijdt er overheen, trekt lijnen. Je opent je laptop, je maakt een bestand, je vingertoppen vinden de letters van het alfabet. Jouw ideëen, ervaring en herinnering trekken in vloeibare inkt over het papier, verschijnen op het beeldscherm. Ze zoeken een weg naar de verbeelding. Uit ogenschijnlijk onvermoeibare bewegingen maak je keer op keer een nieuwe aanzet, gaat op en neer, breekt af, bouwt op. Streept door. Hoorbaar. Voegt toe.

In wisselend tempo beroeren je vingers het toetsenbord, vullen de virtuele bladzijde. Je wist, je knipt en plakt. Zet komma’s en punten. Schrijft alinea's, bladzijdes. Doet ontdekkingen. Brengt terug uit de vergetelheid. Je schrijft. Loodzwaar, vederlicht. Je laat het hart sneller kloppen.

 

In je verhalen verander je de toekomst van het verleden; het verleden laat je nog even wachten. De voltooid verleden toekomstige tijd dient zich als vanzelf aan. De mogelijkheden van de taal zijn onuitputtelijk. Je creëert helden en wekt sympathie voor stil verdriet. Je personages beminnen, bedriegen. Zijn thuis, onderweg of onvindbaar. Ze voeren oorlog of zijn gevlucht. Jij bent de enige, die weet wat komen gaat: een onmogelijke liefde, een hartverscheurend dilemma, een tragisch einde. Misschien staat iemand die je goed kent model voor je hoofdpersoon. Je maakt van een gebeurtenis een verhaal. Ergens in jezelf ligt materiaal te wachten dat geschreven wil worden. Dat jij wilt schrijven.

Als je dat gedaan hebt, is slechts één lezer genoeg om jou tot schrijver te maken.

 

Foto: 'written in slumber' van matryosha op Flickr